Żeby decyzja była decyzją , czyli co musi się znaleźć w decyzji administracyjnej

9 sierpnia 2016

Temat elementów koniecznych decyzji administracyjnej nie stanowi nowości w doktrynie postępowania administracyjnego. W sposób jednoznaczny do tego problemu odniósł się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 lipca 1981 r. (SA 1163/81) wskazując na minimalne wymagania stawiane decyzjom administracyjnym. Do elementów koniecznych decyzji administracyjnej zaliczone zostały: oznaczenie organu administracji publicznej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. Dokument zawierający te cztery elementy jest więc decyzją administracyjną.

Jak jednak powyższa kwestia wiąże się z art. 107 § 1 KPA i wskazanymi w nim składnikami decyzji administracyjnej?

Wspomniany przepis Kodeksu postępowania administracyjnego wymienia składniki decyzji administracyjnej, nie wskazując jednak, czy są one niezbędne dla zaistnienia decyzji administracyjnej. Należy uznać, że składniki wskazywane w tym przepisie charakteryzują decyzje prawidłowe pod względem formy. Innymi słowy, jeżeli decyzja zawiera elementy wymienione w art. 107 § 1 KPA jest decyzją kompletną i prawidłową z punktu widzenia prawa procesowego. Nie oznacza to jednak, że decyzja nie zawierająca tych elementów nie stanowi decyzji administracyjnej. Niezasadnym byłoby uznanie, że brak pouczenia w decyzji stanowi o jej nieważności. Z braku pouczenia można wyciągnąć określone konsekwencje prawne, jak np. jego wpływ na możliwość zaskarżenia decyzji. Decyzja pozostaje jednak ważną decyzją administracyjną.

Wspomniane powyżej cztery elementy niezbędne decyzji administracyjnej wiążą się z jej istotą. Oznaczenie organu wydającego decyzję pozostaje konieczne z punktu widzenia określenia, czy posiadał on kompetencję do rozstrzygnięcia danej sprawy. Oznaczenie adresata pozwala na wskazanie, w stosunku do jakiego podmiotu decyzja została wydana. Decyzja nie może nie posiadać adresata, ponieważ stanowi ona akt podwójnie konkretny. Rozstrzygnięcie decyzji stanowi jej istotę, jeżeli decyzja nie zawiera tego elementu nie przesądza ona o prawach lub obowiązkach, a więc nie może stanowić decyzji administracyjnej. Podpis osoby uprawnionej pozostaje niezbędny w celu odróżnienia projektu decyzji od jej kształtu ostatecznego, co więcej umożliwia weryfikację jej prawdziwości.

Z wyżej opisanych elementów wątpliwości budzi jedynie kwestia rozstrzygnięcia. W tym temacie wypowiadał się Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 17 grudnia 2015 r. (IV SA/Wr 390/15), który stwierdził, że umieszczenie rozstrzygnięcia w uzasadnieniu decyzji administracyjnej pozostaje nieprawidłowe. Jak podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny: „Wymogu z art. 107 § 1 KPA w części dotyczącej obowiązku zawarcia w decyzji rozstrzygnięcia o istocie sprawy, nie spełnia odwołanie się do treści uzasadnienia decyzji, nie jest bowiem dopuszczalne rozstrzyganie o uprawnieniach lub obowiązkach strony w uzasadnieniu podjętego aktu z pominięciem samego rozstrzygnięcia jako istotnego elementu treści decyzji. Natomiast brak rozstrzygnięcia nie pozwala na uznanie danego aktu (pisma) za decyzję administracyjną.” Rozstrzygnięcie musi pozostawać wyodrębnioną częścią decyzji administracyjnej, nie może zachodzić konieczność wyinterpretowania rozstrzygnięcia z tekstu uzasadnienia decyzji. Rozstrzygnięcie musi bezpośrednio i konkretnie rozstrzygać o prawach i obowiązkach adresata decyzji. W sytuacji analizowanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu decyzja administracyjna w ogóle więc nie powstała.

Komentarze (0)

Ten wpis jeszcze nie został skomentowany.
Dodaj pierwszy komentarz poniżej.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.
Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *